هم زبانی با دولت با زبان خود دولت:عده ای تازه به دوران رسیده سر سفره آماده نشستند !(متن بخونید)
در پی برخی مقایسه های حاوی تمسخر و توهین به مذاکره کنندگان قبلی لازم دیدم چند تفاوت دوران جلیلی و ظریف را بیان نمایم.
۱- جلیلی، مذاکرات را از صفر شروع کرد،
یعنی با بازگشایی تاسیسات هسته ای و فک پلمپ ؛تا ۳ سال غربی ها حاضر به مذاکره نبودند و شرطشان برای مذاکره تعطیلی مجدد تاسیسات بود.
عملا ۳ سال مقاومت دولت، مردم و مذاکره کنندگان به پذیرش مذاکرات بدون شرط از سوی طرف مقابل انجامید. که پیروزی از ان ایران شد و غربی ها پای مذاکره امدن
۲- مذاکرات جلیلی در حالی بود که پیشرفت تکنولوژی هسته ای به موازات مذاکرات انجام می شد
و طولانی شدن مذاکرات در ان برهه زمانی به نفع ما و
موجب نگرانی طرف مقابل از برگهای برنده جدید مثل غنی سازی ۲۰ درصد بود
در حالی که در مذاکرات ظریف برای نشان دادن حسن نیت به غربی ها مجددا مراکز هسته ای تعلیق کردیم عملا هر تمدید توافق یک ضربه به منافع ملی بود.
۳- جلیلی حدود ۱ سال در دولت نهم مذاکره کرد که مقارن با فتنه ۸۸ به مدت ۱۴ ماه مذاکرات تعطیل شد ، و یک سال پایانی نیز عملا به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری یازدهم چشم دوخت، این یعنی بپذیریم که جناب جلیلی و دولتهای نهم و دهم عملا دو دوره منقطع مذاکره، جمعا به مدت حدود۴ سال فرصت داشتند.
۴- برگ برنده هایی مانند افزایش ذخیره ۵ و ۲۰ درصد و توسعه تاسیسات هسته ای، برگ برنده هایی بودند که اگر چه خود جلیلی می توانست آنها را خرج نتیجه انتخابات ریاست جمهوری کند ولی بدون هرگونه استفاده سیاسی از این برگهای ملی، آنها را به مذاکره کنندگان بعدی تحویل داد.
۵- اقای ظریف با استفاده از برگ برنده های هسته ای ایران که از اقای جلیلی تحویل گرفت در طول توافق ژنو و مذاکرات نهایی هسته ای هزینه شد و گرنه چیزی برای چانه زنی وجود نمی داشت و این امکانات در طول فرصتی که جلیلی برای پیشرفت هسته ای خرید، مهیا شد.
۶- دولت یازدهم با مجوز مذاکرات مستقیم با آمریکا و نرمش قهرمانانه به مذاکرات رفت و به این لحاظ نیز از امکانات بیشتری در چانه زنی برخوردار بود.
۷- یکی از تفاوتهای مذاکره کنندگان قبل و بعد در این بود دولت های غربی ، یکدوره شاهد مقاومت جانانه ملت و دولت احمدی نژاد بودند و تکرار آن شرایط و برگشت احمدی نژاد به نفعشان نبود و به همین دلیل بود که مذاکره کنندگان جدید ما، مدام طرف مقابل را از بازگشت غرب ستیزان ایران ( اصولگرایان ) به قدرت می ترساندند.