سفر نامه کربلا- قسمت ششم
نماز جماعتی نمی بینم ...روی فرش هم جا نیست.روی سنگ هم!می دانی چرا؟ باور می کنی اگر بگویم بخش اعظم حرم علی خاک است و سنگ ندارد؟...۲ رکعت نماز صبح و ۲ رکعت نماز شکر می خوانم.حرم کوچک است و بزرگ...! کل حرم به وسعت یکی از صحن های حرم غریب الغربا نیست... وچه بزرگی علی...می خواهی بگویی: السلام علیک یا علی بن ابیطالب(ع) اما زبانت السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(ع) را عادت کرده! میان گریه خنده ات می گیرد...رو می کنی سمت مشهدالرضا و سلام می دهی.....سلام آقا...سلام... .
سلام علی جان...چه بزرگی تو و چه بزرگ ست ضریحت.... ومن چه عقد ه ها دارم از شلوغی ضریح امام رضا(ع)... .خلوت ست...می فهمی؟ دور ضریح علی خلوت ست.... می پندارم که در آغوش گرفته ام ضریحت را اما..! کوچکم! ضریح در آغوش من جا نمی شود...و انگار باز تویی که مدارا می کنی با کوچکی من.... گویی منم که در آغوش ضریح تو ام....علی...علی..علی.... حالا پدری ات را...لمس می کنم...حالا می فهمم چرا شبهای قدر بر سرشان می ک.بند و می گویند :یتیم شدیم.... اینجا حرم برادر رسول الله است...اینجا حرم کلید دار جنت است...
می گویند سه نفر در این ضریح دفن شده اند و تو در مجموع شش رکعت نماز می خوانی:آدم(ع)...نوح(ع)... و علی(ع)... . یاد چیزی می افتم...: سالها شنیده ام"ایوان نجف".....شنیده ام" عجب صفایی دارد" ...هنوز ندیده ام! غرق شوق می شوم.... می دان که ایوان میان دو گلدسته است.... می روم و در صحن..آن عظمت را می بینم....بزرگ است....! خیلی بزرگ تر از تصور من... دری که درست مقابل ایئان طلاست..."باب الرضا(ع)" ست....! سر در ایدان نوشته اند:"انا مدینه العلم وعلی بابها" و ضریح بزرگ علی را از اینجا واضح می بینی....حال یتیمی داری که که از پدری بزرگ سالها دور مانده... وحالا مقابل او زانو می زند....خیالت راحت! در ایوان طلا جز دو زانو هیچ جور دیگر نمی توانی بنشینی.....می خواهی حرف بزنی...؟ نترس...مدارا می کنند با کوچکی ات.... خودشان کمک می کنند... این.. همان علی ست!علی خیبر ...مهان است پدر یتیمان کوفه... همان است مظلوم مدینه...همان است وصی رسول الله... همان است امیر المومنین فاطمه(س)... همان است نبا ء عظیم...بعد از این همه سال تازه شروع کرده اند به سنگ کردن حرم خاکی علی... .اینجا همه ی تاریخ را می بینی.... همه اش را.