از صادق آهنگران خواست تا برای مجموعه جدید «روایت فتح» اشعاری بخواند.روزی که برای بازدید و فیلم برداری از شهر هویزه می رفتند آهنگران مثنوی هایی خواند و آنها را برای فیلمش انتخاب کرد.از جمله

چرا بستند راه آسمان را؟

چرا برداشتند این نردبان را؟

مرا اسب سپیدی بود روزی

شهادت را امیدی بود روزی

خدا اسب سپیدم را که دزدید؟

شهادت را،امیدم را، که دزدید؟

وقتی آهنگران این اشعار را با صدای سوزناک خود خواند،سید در ماشین کنار او نشسته بود و می گریست.


بچه های گروه که سید را خوب می شناختند می دانستند که ناله ها و گریه های سید به خاطر جاماندنش از قافله شهداست...