فضای سیاسی این روزهای کشور اگر چه هنوز تحت تاثیر مصاحبه رئیس جمهور و انتقادات وی علیه خودرو سازهاست، اما پس از مصاحبه محمود احمدی نژاد و انتقادات وی از قیمت خودروها این سئوالی اساسی به وجود آمده است که بالاخره رئیس جمهور ایران کیست؟ وقتی شخص رئیس جمهور خود به انتقاد از خودرو سازها و وزارت صنایع که از زیر مجموعه های دولت هستندانتقاد می کند و مسئولیت مشکلات دولت را نمی پذیرند این سئوال به صورت جدی مطرح می شود که آیا مردم می توانند از افزایش قیمت خودرو ناراضی باشند و رئیس دولت هم ناراضی؟ پس چه کسی مسئول است؟

نکته جالب و البته شیرین در مورد قیمت خودرو، سخن سیدجواد تقوی معاون وزیر صنایع است که گفته  خودروسازان مکلف شده‌اند تا در 6 ماه آینده، قیمت تولیدات خود را به قیمت محاسباتی سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان برسانند، در غیر این صورت تخلف بوده و دولت مجدد تصمیم دیگری را اتخاذ خواهد کرد.

بر اساس این سخن کاهش قیمت خودرو در دولت دکتر احمدی نژاد محقق نخواهد شد و اگر خودرو سازها بر اساس تکلیف عمل کنند شش ماه بعد خودرو ارزان خواهد شد، اگر بشود.

 اما چند روزی است که همه از مجلس شورای اسلامی غافل شده اند و اما غفلت مردم از خانه ملت باعث نشده که وکلای مردم طرح های محیر القول خود را فراموش کنند در آخرین مورد از این طرح های محیر العقول مجلسیان دنبال آن هستند که تعطیلی تاسوعای حسینی را از تقویم حذف کنند! نماینده نجف آباد این خبر را اعلام کرده و آن را در راستای کاهش تعطیلات دانسته است. به نظر می رسد که نمایندگان یکی از علت های مهم عدم کارآمدی کشور را پیدا کرده اند و آن هم تعطیلی تاسوعای حسینی است!

اما عجیب تر اینکه زمزمه هایی از میان راهروهای مجلس شنیده می شود که براساس آن، برخی نمایندگان مجلس درصدد تهیه نامه ای هستند تا از احمدی نژاد بخواهند عبدالرضا شیخ الاسلامی را مجددا برای وزارت کار، تعاون و اموراجتماعی به مجلس معرفی نماید.

براساس شنیده ها استدلال این تعداد از نمایندگان که اکثرا از حامیان دولت هستند، این است که باتوجه به رهبری مبنی بر غلط بودن اصل استیضاح از ابتدا، رضایت نسبی مجلس از عملکرد شیخ الاسلامی، قربانی شدن وزیر سابق به خاطر فردی خاص و همچنین روبه پایان بودن عمر دولت دهم، چنانچه احمدی نژاد مجددا او را به عنوان وزیر به مجلس معرفی نماید رای اعتماد قابل توجهی از نمایندگان خواهد گرفت و به این ترتیب، موج بازگشت به آرامش که طی 8 روز گذشته و پس از نصیحت ولی امر مسلمین به راه افتاده است، تکمیل خواهد شد.

البته به جز این دو طرح خارق العاده، در مجلس باز هم درگیری های غیر قابل قبولی در مورد استیضاحی که به پایان رسیده است صورت می گیرد. از یک سو فراکسیون اصولگرایان تلقی خود از سخنان رهبر انقلاب را ، بیانیه می کند و در مجلس پخش می کند و عده ای هم در واکنش به این بیانیه واکنش نشان می دهند و همین جور مسلسل ادامه درگیری و تنش. در حالی که سخنان رهبری روشن و واضح بود. نه نیازی به تفسیر جدید برای گرم کردن آتش درگیری داشت و نه نیاز به واکنش به بیانیه و باز هم تنش های بعدی.

فضای انتخاباتی نیز همچون در فضای سیاسی کشور ادامه دارد. رسانه های منتسب به شهردار تهران، در روزهای اخیر مشایی را هدف قرار داده اند و دو دلیل انتخاباتی برای انتصاب رحیم مشایی به عنوان مسئول دبیر خانه جنبش عدم تعهد عنوان کرده اند. به عم آنان هدف اول رئیس جمهور از این کار تلاش دولت برای پیاده کردن مدل مشهور پوتین- مدودف و به عبارتی ریاست‌جمهوری اسفندیار رحیم مشایی است. همچنین عنوان شده است که احمدی‌نژاد عملاً با آزاد کردن مشایی از قید و بندهای دست و پاگیر دولت، وی را به نقطه‌ای فرستاد که هم از دولت دور نباشد و هم بتواند با طرف‌های خارجی با فراغ بال دیدار و گفت‌وگو داشته باشد و سیاست خارجی مدنظر احمدی‌نژاد را پیش ببرد و هم در نهایت به امور انتخاباتی خود بپردازد.

 تحلیل دیگری که درباره این انتصاب وجود دارد، تلاش احمدی‌نژاد برای استفاده از پتانسیل جبهه پایداری در انتخابات آینده است. بازگشت چهره‌هایی چون غلامحسین الهام به دولت هم شاهدی بر این ماجرا‌ست. سخنان صادق محصولی در حمایت از دولت و اعلام نزدیکی جبهه پایداری به دولت هم شاهد دیگری بر تلاش محمود احمدی‌نژاد برای پیوند دوباره با جریاناتی است که وی را از فرش به عرش بردند.

ظبیهی است که اگر قالیباف کاندیدای ریاست جمهوری شود و یا کاندیدای ائتلاف سه گانه باشد مهم ترین تهدید برای وی کاندیدای دولت و جبهه پایداری است و اگر این دو بر اساس این تحلیل با هم ائتلاف کنند رقیب خطرناکی برای قالیباف خواهند بود. فراموش نکنیم که در انتخابات مجلس نهم کاندیداهای جبهه پایداری در تهران به صورت تقریبی گوی سبقت را از اصولگرایان متحد که قالیباف هم بخشی از آنان بود ربودند. پس باید حق داد که قالیباف و ائتلاف نگران اتحاد دولتی ها و پایداری ها باشند. 

در مورد اصلاح طلبان هم در فضای سیاسی این ساعات دو موضع مهم اعلام شد، یکی موضعی آسیب شناسانه از عباس عبدی که گفت متاسفانه آنقدر در نقد دولت غرق شده‌ایم که تا حدی شبیه آنها شده‌ایم. اصلاح‌طلبان می‌خواهند از حضور در عرصه رسمی سیاست استفاده کنند ولی هزینه‌های آن را متقبل نشوند. 

مشارکت بالای سیاسی فقط به سود یک نهاد خاص نیست بلکه به سود کل جامعه و مردم است. اصلاح‌طلبان سال 76 با این زاویه وارد شدند و اگر هم می‌باختند ناراحت نمی‌شدند. در انتخابات 88 از این زاویه وارد نشدند. همه با این دید وارد شدند که پیروز می‌شوند. می‌بینیم این هدف نه تنها برآورده نشد بلکه نتایج بسیار بدتر از آن هم حاصل شد و امروز هم به مراتب در شرایطی نامناسب‌تر از 4 سال پیش قرار داریم.

اما صفار هرندی به گونه ای دیگر از اصلاح طلبان یاد کرده است و گفته در سال 82 در انتخابات مجلس هشتم اتفاقاتی افتاد که کروبی و خاتمی از رهبر خواستار لغو انتخابات شدند و شرایط کشور را برای برگزاری انتخابات نامناسب عنوان کردند.در آن زمان تعدادی از استانداران، نمایندگان و مسئولین استعفا کرده بودند و اتحادیه اروپا نیز تهدید به نپذیرفتن نتیجه انتخابات و قطع رابطه با ایران کرد.رهبری در آن زمان فرمودند این کارها برای به هم ریختن بیشتر کشور است و انتخابات باعث آرامش شده و با برگزاری آن از این بحران عبور می کنیم.

اما پایان بخش گزارش فضای سیاسی امروز، نوع برخورد رهبر انقلاب با جو سازی های سیاسی است که در سالهای دور و در سالهای ابتدای جنگ علیه ایشان مطرح می شد. ماجرا از این قرار است که رهبر انقلاب در یک خطبه یا یک مصاحبه گفتند اگر طبق نظر روحانیون دلسوز خرمشهر عمل می شد؛ آن بخش از خرمشهر سقوط نمی کرد. متعاقبا روزنامه ای به خاطر این حرف خواستار محاکمه ایشان می شود، اما رهبر انقلاب در پاسخ به این جو سازی رویکرد سازنده ای اتخاذ می کنندو اظهار می دارند :
محاکمه کنید که ما هم اجازه پیدا کنیم حرف هایمان را بزنیم. ما انقدر حرف ها در دلمان نگفته داریم! ای خدای بزرگ تو شاهدی!والله آنقدر حرف گفتنی برای گفتن هست که اگر گفته بشود ذهنیات بسیاری از مردم تصحیح خواهد شد.

 «فقط به خاطر خدا و به خاطر گل روی امام (ره) و فرمان امام(ره) نمی گوییم. من خودم خدمت امام عرض کردم. گفتم ای امام بزرگوار وضع ما همان وضعی است که امیر المومنین (ع) فرمود: «فصبرت و فی العین قدی و فی الحلق شجی». ما صبر می کنیم. باز هم صبر می کنیم. باز هم نمی گوییم! اگر امام اجازه داد آنوقت خواهیم گفت و خدای بزرگ شاهد است که حرف برای گفتن زیاد داریم. «یک سینه حرف موج زند در دهان ما / از بیم دین اگرچه خموشیم چون حباب».

و این درسی است برای همه مسئولان در فضای سیاسی اخیر ایران. اگر بدانند!