عادت به روضه کرده دلم روضه خوان کجاست
صاحب عزای فاطمه، آن بی نشان کجاست
قربان اشک روز و شب چشم خسته ات
مولا فدای مادر پهلو شکســــته ات
  شنیده می شود از آسمان صدایی که ...
کشیده شعر مرا باز هم به جایی که ...

نبود هیچ کس جز خدا، خدایی که ...
نوشت نام تو را، نام آشنایی که ...

پس از نوشتن آن آسمان تبسم کرد
و از شنیدنش افلاک دست و پا گم کرد

نوشت: فاطمه، شاعر زبانش الکن شد
نوشت: فاطمه، هفت آسمان مزین شد

نوشت: فاطمه، تکلیف نور روشن شد
دلیل خلق زمین و زمان معین شد

نوشت: فاطمه یعنی خدا غزل گفته است
غزل- قصیده ی نابی که در ازل گفته است