مرسوم است به میمنت ازدواج،جلوی پای عروس و داماد قربانی ذبح شود.این رسم را کومله نیز اجرا می کرد،با این تفاوت که در آنجا قربانی ها جوانان اسیر ایرانی بودند.

یک بار چند نفر از مارا برای دیدن عروسی دختر یکی از سر کردگان کومله بردند.پس از مراسم،آن عفریته گفت:«باید برام قربانی کنین تا به خونه ی شوهر برم.»دستور داده شد قربانی ها را بیاورند.شش نفر از مقاوم ترین بچه های بسیج اصفهان که حد اکثر سنشان ۱۴ سال هم نمی شد را آوردند و تک تک از پشت سر،سر بریدند.آن برادران مانند مرغ سر بریده پرپر می زدند و آنها شادی و هلهله می کردند.

اما این پایان ماجرا نبود.آن دختر دوباره تقاضای قربانی کرد و این بار شش سپاهی،چهار ارتشی، و دو روحانی را آوردند که این عزیزان هدیه ی دوستان،اقوام و آشنایان بودند.این دوازده نفر را نیز سر بریدند.

من و عده ای دیگر از برادران که آنها مارا برای تماشا برده بودند، به حالت بی هوشی و اغماء افتادیم و مارا به زندان برگرداندند. اماّ شنیدیم که تا پایان مراسم عروسی، ۱۶نفر از دیگر رزمندگان را نیز در جاهای مختلف قربانی هوسرانی شیطانی خود کرده و سر بریدند.


منبع:حکایت فرزندان فاطمه ۱