پایگاه مقاومت امام رضا(ع) رکن کلا

 

«در آقاى جعفرى (رحمةالله علیه) خصوصیات برجسته‌اى بود كه به‌نظر من همه‌ى اینها براى نسل جوان و پژوهنده و اهل علم و تحقیق الگوست. ایشان آن وقتى كه كارهاى تحقیقى خودشان را شروع كردند، خیلى جوان بودند.

 

البته من حدود سالهاى سى‌وچهار و سى‌وپنج بود كه ایشان را شناختم. ایشان تازه از نجف آمده بودند و جوان و فاضل و اهل تحقیق و فعّال و پر شور و مورد احترام بزرگان ما - مانند مرحوم آقاى میلانى و بعضى از آقایان دیگر در مشهد - و نیز مورد احترام طلّاب بودند. اخوانشان هم در مشهد بودند؛ مثل آقاى آمیرزا جعفر كه مرد بسیار با صفا و با معنویت و با روحى است. بله؛ عرض مى‌كردم كه ایشان هم به مناسبتى به مشهد آمده بودند و چند ماه یا یك سال - درست یادم نیست - در مشهد ماندند. ما از آن‌جا با ایشان آشنا شدیم. در ایشان واقعاً روح تحقیق و تفحّص و نشاط و شور علمى مشاهده مى‌شد.

 

 

این روحیه، از دوران جوانى تا پایان عمر ادامه داشت. آن وقت ایشان تقریباً سى و چند ساله بودند. همه‌ى این شور جوانى، در كار علمى و فكرى و بحث و نوشتن و تحقیق و مطالعه و این‌گونه كارها صرف مى‌شد و البته حافظه‌ى فوق‌العاده و استعداد علمى ایشان هم به جاى خود محفوظ بود. این حالت تا همین آخر هم ادامه داشت كه این چیز عجیبى است. یعنى در عین این‌كه ایشان یك مرد هفتاد و چند ساله بودند، ولى تا آخرین بارى كه ایشان را دیدیم - به گمانم یك سال، یا هفت، هشت ماه پیش بود كه ایشان را ما زیارت كردیم - باز انسان همان حالت و همان شور و همان تحرّك را در ایشان مى‌دید.

 

این خیلى باارزش و قیمتى است كه انسان نگذارد گذشت زمان و حوادث گوناگون، شور و تحرّك و تهیّجى را كه خداى متعال در او قرار داده و مى‌تواند آن را مثل یك سرمایه‌ى گرانبها براى پیشرفتهاى گوناگون در میدانهاى مختلف مصرف كند، از بین ببرد. به‌هرحال وجود ایشان، حقیقتاً وجود ذى‌قیمتى بود و براى اسلام و مسلمین و نظام اسلامى ارزش داشت. ایشان تا آخر هم كار كردند؛ یعنى واقعاً آقاى جعفرى هیچ وقت از كارافتاده و كنار نشسته و بیكاره نشدند و دائم مشغول كار و تلاش و تحرّك بودند. خداوند ان‌شاءالله درجاتشان را عالى كند.»