صادق زیباکلام اخیرا گفته است: "بنده کشور اسرائیل را به رسمیت می‌شناسم چراکه سازمان ملل آن را به رسمیت شناخته است". واقعیتش برای من به رسمیت شناختن اسرائیل توسط زیباکلام اصلا مهم نیست. یعنی راستش این حرف رایگان تر از آن است که به آن فکر کنم. اما استدلالش برایم مهم است.

استدلال زیباکلام این است: «چرا که سازمان ملل به رسمیت شناخته است!»

مثلا فرض کنید همجنس‌ بازی تقریبا شاه کلید محکومیت ایران در بسیاری از گزارش های حقوق بشری است. مثلا "احمد شهید" که سال 2011 توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل، به عنوان گزارشگر ویژه در امور ایران انتخاب شد در گزارشش نسبت به عدم آزاد بودن لواط و زنا در ایران به شدت اعتراض کرده و آن را نقض حقوق بشر دانسته است!

سوال من این است. اگر منشاء پیدایش حقوق و رسمیت یافتن امور، سازمان ملل و سازمان های بین المللی هستند آقای زیباکلام تا کجا حاضر است حرکات نا موزون خود را با سـاز سازمان های بین المللی تنظیم کند؟ منظورم این است که به آخرش فکر کرده است؟ و اینکه اصولا تایید و پذیرش نظر سازمان ملل و سازمان های بین المللی از نظر ایشان صرفا برای حفظ پز روشنفکری است یا اینکه ایشان واقعا در زندگی شخصی و خانوادگی شان هم به مصوبات سازمان ملل و سازمان های بین المللی و هرچه آنها به رسمیت بشناسند پایبندند؟